Terug naar hoofdinhoud
Acceptatie in mindfulness
De kracht van zacht.

Wat zegt hij nu? Moet ik dan zomaar over mij heen laten lopen? Moet ik mijn hoofd wegdraaien voor wat er gebeurt in de wereld?

Wie zich een beetje bezighoudt met mindfulness, komt meestal vrij snel de term en het idee van acceptatie tegen. De ironie is dan vaak dat we er bang van hebben. Vragen zoals hierboven worden gesteld en in je pogingen een houding van acceptatie te vinden, kan er best wat weerstand optreden. We accepteren dat accepteren niet zomaar.

Net zoals met veel andere zaken gaat het hier eerst over het bewust worden. Je wordt je bijvoorbeeld bewust dat er bepaalde dingen in de wereld moeilijk te accepteren zijn. Dat betekent niet dat je niet in actie mag komen, dat je niet mag opkomen voor jezelf of voor een ander. Er zijn verschillende redenen waarom ik geloof dat blind pacifisme geen duurzame houding is. Het feit dat we in een all-inclusive wereld wonen waar nu eenmaal alles tegelijk gebeurt en we daar wel mee moeten omgaan als het onze richting uitkomt, is daar één van. Voor mij een wezenlijk verschil met acceptatie in mindfulness. Je ziet de werkelijkheid zoals hij echt is. Dat kan je op zich herkennen en accepteren. We lijken te zijn vergeten dat wij daar (daar wel!) controle over hebben.

Onacceptabele mentale krampen.

Om buikpijn van te krijgen.

Het tegenovergestelde is voor mij vastgrijpen, in contractie gaan en er bijna letterlijk je tanden op stukbijten. Het is een gespannen gevoel. Check zelf maar eens als je voelt dat je in weerstand zit. En in dat niet-accepteren zit een voedingsbodem voor boosheid, frustratie, verdriet,... op langere termijn zelfs cynisme of complete verzuring tegenover dat wat is.

Het gaat er om dat je het laat binnenkomen, ook al neem je het onacceptabele waar. De vraag is dan: hoe verhoud ik mij daartegenover? Wat moet er veranderen? Je wordt je veel bewuster van al die dingen. Wat dan ook betekent dat je er veel meer mee kan. Je komt uit de contractie en er opent iets, misschien voor het eerst. Je maakt helder.

Vanuit acceptatie naar de wereld kijken, betekent absoluut niet dat je je ruggegraat gratis weggeeft aan de eerste verzamelaar die je tegenkomt. Het is geen complete overgave aan de elementen die groter en krachtiger zijn dan mezelf. Dat heeft voor mij weinig te maken met acceptatie. Dat is berusting en daar hoort voor mij bijvoorbeeld ook bewust niet kijken bij. Berusting is op zich niet verkeerd, het kan een keuze zijn vanuit zelfbehoud en die vrijheid mag je benutten. Maar het biedt op zichzelf geen helderheid en is daardoor onvolledig.

Begrijpen leidt naar actie.

Maar het is ook prima als je niet alles begrijpt voordat je beweegt.

Je ziet dingen in de wereld die je niet oké vindt. En eens je helder ziet, kan je gerichter actie ondernemen. Van begrijpen naar handelen. Net zoals in een gesprek kan het soms wat tijd vragen voordat je goed begrijpt. Het is goed om je voor te nemen dat je (nog) niet wilt begrijpen. Je blijft nieuwsgierig en geboeid, met een benadering die gericht is op leren. Een houding van acceptatie helpt ons hierin: je leert beter begrijpen wat er gebeurt en wat dit betekent voor jou. Je komt het ten volle onder ogen en neemt dan een standpunt in. Vanuit een diepere laag, vanuit persoonlijke principes of een waarde die belangrijk is voor jou. Acceptatie is de deur openen om ook jezelf in deze wereld beter te leren kennen. Iets dat bijna ondenkbaar is als je gevangen zit in weerstand en contractie. Of als je hoofd is weggedraaid.

Tegelijk en om heel volledig te zijn, bedoel ik ook dat je niet alles moet begrijpen voordat je actie onderneemt. Het is ook helemaal prima om eerst actie te ondernemen en (misschien) pas later alles goed te begrijpen. Je hoeft trouwens niet alles te begrijpen. Je kan dan beter een smodderpoging doen in plaats van het voor onbepaalde duur te laten woekeren in je hoofd. Soms is een impuls, een intuïtief handelen, alles wat nodig is om iets bijzonder mooi, oprecht en waardevol te laten ontstaan. Ga voor jezelf bijvoorbeeld eens na hoe je soms iets intuïtief doet in het opvoeden van de kinderen om pas later volledig te beseffen wat daar achter zit. Of hoe een daad van zinloos geweld in de wereld niet hoeft begrepen te worden om te voelen hoe jij je daar bij voelt.

Liefdevolle inzichten.

Naar de liefde die we altijd al zijn.

Vanuit acceptatie groeit een diepgaand inzicht in de werkelijkheid van alles. Exact en gewoon zoals het is. En mocht je het gevoel hebben dat jij de enige bent die de dingen echt ziet zoals ze zijn, vertrouw jezelf. Ook al zegt iedereen dat de werkelijkheid iets anders is. Het gaat hier niet over juist en fout en over de waarheid. Het gaat over afstand nemen van het aannemen en in die speeltuin een gevoel leren ontwikkelen voor jezelf.

Zelfcompassie was ooit de sleutel op mijn deur (nog steeds en dat bewustzijn is permanent) en daarom kom ik er zo graag op terug, ook hier. Merk op dat het bovenstaand verhaal over acceptatie een zekere mildheid omvat, alleen spreek ik het niet concreet uit. Laat mij duidelijker zijn, alles vertrekt vanuit mildheid en zachtheid. Liefde voor jezelf én de wereld. Waar dus ook weinig liefdevolle dingen gebeuren. Wat zou een artikel over acceptatie zijn zonder je op te laten merken dat alles begint met het accepteren van wie je werkelijk bent? Zelfcompassie is misschien zelfs het fundament dat nodig is om vanuit liefde in de wereld te staan. Ik stel mijzelf soms wel eens die vraag: hoe kan je vanuit frustratie of boosheid meer liefde eisen in en van de wereld? Hoe zou dat werken? Zelfliefde wordt vaak afgewezen omdat het te zacht is, iets van mensen die niet voor zichzelf opkomen en die dus een beperking hebben. Of zoals mijn grote anti-voorbeeld en tegelijk vader zich wel eens afvroeg: zijt gij een jeanet ofwa? En al klinkt dat heel bizar maar ook voor hem voel ik in een zekere zin liefde. 

Als ik spreek over zelfliefde en leven vanuit liefde, dan gaat het hier niet over een romantische liefde maar over de onvoorwaardelijke waarde die we allemaal in overvloed hebben. Enfin, eigenlijk zijn we liefde. Het is zonder oordeel naar de werkelijkheid kijken, met alles wat er op dit moment gebeurt. En dat is helemaal prima.


"We hebben geen compassie maar acceptatie en respect nodig."


De menselijke grijpmachine

Terug naar de natuur.

Tussen onze geboorte en het moment waarop we nu naar de wereld kijken, zijn we vergeten dat we de keuze hebben hoe we dat kijken doen. We hebben over het algemeen bijzonder weinig controle over bijzonder veel dingen. Maar toch blijven we dat proberen, met ernstige gevolgen voor onze gezondheid. We lijken als maatschappij vandaag af te glijden en misschien is het niet zo gek dat we dan instinctief proberen vast te grijpen in een poging niet te pletter te storten. Hardheid is de norm. Dat zit in onze genen en we weigeren te begrijpen. 

Mindfulness biedt een alternatief. Het is op een warme en zachte manier (mijn papa zou zo fier zijn als hij dit leest) kijken naar mezelf en de wereld.

Dat is het. En misschien is het ijdele hoop maar ik geloof dat liefde en acceptatie besmettelijk is. Het omgekeerde geloven we direct. Kijk maar eens als er veel frustratie leeft in je gezin. Of als er veel wantrouwen en verzuring is op het werk. Je stemt je interne gitaarsnaar daar op af. Je verzuurt mee met de rest en dat is geen persoonlijk verwijt maar gewoon groepsdynamiek. Waarom zou het omgekeerde niet kunnen?

Ik kan toch niet haten dat er zoveel haat is in de wereld? Dan haat ik mezelf. Hoe voelt het bijvoorbeeld als iemand tegen je roept dat je moet stoppen met roepen? Op zijn minst een bedenkelijke strategie, toch? Leven vanuit liefde, en vooral zelfliefde, maakt dat ik niet geloof dat ik en iedereen slechte bedoelingen hebben. Door onze weerstand en onze angst de controle te verliezen, zijn we zo gaan leven. Maar onze kern en onze bron? Dat is pure liefde. Daar moeten we terug naartoe. En misschien is dat de grootste waarheid die ik ooit heb bedacht.