Terug naar hoofdinhoud
Een leven in liefde.

Op zoek naar wat we al zijn.


Soms lijkt liefde iets waarvoor we hard moeten werken, iets dat we kunnen verdienen of verliezen. Maar wat als liefde geen werkwoord is? Wat als ze altijd aanwezig is, onder alle lagen die we er zelf overheen hebben gelegd? Het is een open vraag waar ik zelf lang mee geworsteld heb, nu nog altijd. Vergeet nooit dat ik ook geen waarheden vertel maar alleen reflecteer over hoe ik naar de dingen kijk. En dat is de beperking van de perceptie van de waarheid. Ook al zou ik anders willen, ik kan alleen vanuit mijn eigen ogen naar de waarheid kijken. Dan moet ik het nog uitgelegd krijgen aan iemand anders. Wat ik zie, passeert dus door redelijk wat filters voordat het hier terug te vinden is. Het is niet anders.

Hier onderzoek ik hoe vaak ons verlangen naar liefde vermomd raakt als strijd, en hoe we terug kunnen keren naar de bron die altijd dichtbij is. Woorden zoals zacht, mild, liefde,... Het zijn geen termen die heel gemakkelijk over de tong rollen. Maar wat als ook dat angst is? Niet alleen omdat de ander mij dan ziet voor wie ik werkelijk ben maar ook omdat ik dan mezelf echt leer zien? Het ego werkt op ingenieuze en mysterieuze manieren. Puur en alleen omdat het wilt blijven bestaan. Dat stemmetje in je hoofd dat bij elke ervaring een negatieve gedachte of overtuiging afvuurt? Dat doet het niet om te lachen, het is een manier om in leven te blijven. Een ego is wat we allemaal hebben en maar goed ook. Alleen moeten we die angstige en vastgeroeste reisgezel niet achter het stuur laten plaatsnemen. Het zou zonder twijfelen de bodem van een ravijn opzoeken, als het daarmee kon overleven. Ook al zou jij in die val tragisch komen te overlijden.

Liefde zonder lagen.

De naakte waarheid.

De gigantische inspanningen die wij als mensen doen omdat we niet gewoon kunnen zeggen: "ik hou van jou". Alles wat we doen vertrekt van diezelfde bron die liefde is. Maar laag na laag hebben we die bron begraven onder verhalen en overtuigingen.

Pure liefde is rauw en ook al voelen we ons vaak zweven op die momenten, het is echt heel erg kwetsbaar. Misschien herken je dat wel? In elke rollercoaster komt er echter een moment dat de situatie zich lijkt om te keren. Als het alleen maar stijgt dan is het een roltrap. Ook leuk! Maar een pak minder, toch? We hebben het gevoel dat we het niet aankunnen, of misschien zelfs niet verdienen of waard zijn. Terwijl net dat je ego is dat weet dat het ophoudt met bestaan zodra we zien wat we werkelijk zijn: liefde.

Het gaat hier niet over een liefde waar we voor moeten werken. Liefde is volgens mij geen werkwoord. Ik zeg: volgens mij. Ze laat zich zien wanneer er niets gedaan wordt. Je hoeft je niet te bewijzen of te verantwoorden. Ze is altijd hier, maar wij zijn vaak ergens anders.

De vraag onder de ruzie.

Voelen voor beginners.

Elke discussie, ruzie en strijd is een uiting van liefde of een uiting van een onbeantwoorde vraag naar liefde. Een onvervuld verlangen. We zeggen niet “ik hou van jou”, maar we vechten liever. We roepen van alles in plaats van gewoon te vragen om liefde.

We willen zeggen: "zie mij graag", maar het komt er vaak uit als gegrommel over rondslingerende was, sleutels of schoenen. Omdat we ergens onderweg geleerd hebben om echte liefde toe te dekken. Alsof ze zich niet mag laten zien. Want zacht is zwak. Niet in onze kaarten laten kijken is tegelijk het ego, dat in deze oefening bokshandschoenen draagt, de kans geven om recht op een rots af te varen.

Maar hier ligt net de uitnodiging, de onbenutte kans om lief te hebben. Ook al is dat kwetsbaar, ook al is dat zacht. Geloof mij als ik zeg, zachtheid is harder dan een diamantboor. Ze boort zich door het hardste pantser. Kijk maar hoe water landschappen kan hertekenen en hele steden kan opslokken. Zacht is hard. We hebben alleen maar geleerd dat we hard moeten zijn maar dat is niet onze natuur. Daarom voel je zoveel weerstand, getrek en gesleur.

Een oefening in loslaten.

Of beter: laten zijn.

Maar wie gaat er eerst? Durf vertrouwen op dat wat je werkelijk bent. Want de enige reden van ons bestaan is om altijd meer te worden wie we zijn. Dat is het echte doel, de bedoeling, van dit leven dat we gekregen hebben.

Maar wat als je hierdoor iemand verliest? Laat me je geruststellen: je hebt die ander nooit gehad. Liefde kan je niet bezitten, ze is er altijd. Als je denkt dat je liefde bezit in de relatie waar je nu naar kijkt, is het (nog) geen echte liefde. Laat los: liefde is geen geld of transactie. Over liefde kan niet onderhandeld worden in termen van als en dan. Dan heeft het alles weg van een zakelijke transactie, een business deal. Liefde is puur en moeilijk anders te omschrijven dan "God". Vergeet een man met de baard en een wit kleed vol rijstpap omdat hij er zijn gouden lepel mee heeft schoongeveegd. Die God is middeleeuwse marketing. Voor mij is God liefde. Het is de bron, de oorsprong, jij en ik. Dat wat we echt zijn, niet iemand buiten onszelf die je vereert in een gebouw van hout en steen met een EPC-waarde die allesbehalve katholiek is.

Maar wat als ik die persoon écht graag zie? Als het inderdaad liefde is, is dat wat overblijft. Als je meer de jij wordt die je altijd was, daar ook meer voor uit durft komen en er blijft uiteindelijk geen echte liefde voor de ander over, dan was het nooit liefde. Wat je doet door te groeien is de waarheid zichtbaar maken. Het goede nieuws is dat de waarheid ontnuchterend werkt en als je die ander ziet voor wie hij werkelijk is, dan is er ook geen lijden meer als je de zakenrelatie in onderling overleg beëindigdt. Echte liefde komt bovendrijven. Daarvoor maak je ze vrij van de lagen die het ego egoïstisch heeft bedacht. Puur uit zelfbehoud en niet eens dat van jou. Een ego kiest altijd voor zichzelf, al kost jou dat je leven.


"Ik zocht naar God en ik vond alleen mezelf. Ik zocht mezelf en ik vond alleen maar God."


Liefde laat zich vinden.

Verstoppertje voor gevorderen.

Laat onvoorwaardelijke liefde zichzelf zijn. Ze heeft geen inspanning nodig en vraagt van jou geen tijd of kracht om te werken. Wanneer jij daar staat, kwetsbaar en klein, vindt de liefde jou. Ze is al heel je leven naar jou op zoek.

Maar je hebt die ander nodig? Wat je voelt, is dat je liefde nodig hebt. Er ontbreekt iets. Zo voelt het. En dat klopt ook! Je bent losgekoppeld van je natuurlijke manier van zijn en dit leven is een zoektocht om dat terug te vinden. Waarom leven er zoveel mensen met een gevoel dat ze hun purpose niet vinden?

Maar liefde is overal. Als jij die ander nodig hebt, is dat omdat jij in aanwezigheid van die persoon de versie bent of wilt zijn die zoveel liefde kan uiten en ontvangen. Je houdt van de persoon die je op dat moment bent. Niet toevallig zeggen we dan intuïtief "ik voel me thuis bij jou". Alsof je even hebt mogen proeven van het buffet en dan dreigt de deur op slot te gaan. Terwijl jij dat huis bent, het laat zich alleen nu (misschien voor het eerst) aan jou zien. 

Achter de schermen draait je ego overuren om je te doen geloven dat jij jezelf niet graag ziet of niet de moeite waard bent. Maar hoe harder je die klets in je gezicht voelt, hoe meer je er van mag uitgaan: vlak onder die laag van zelfsabotage zit alle liefde die je je maar kunt inbeelden. Zie het als een laatste poging van het ego om niet dood te gaan.

We kijken te vaak vanuit schaarste naar liefde: als die ander vertrekt, dan is het weg. Maar de bron is onuitputtelijk en altijd bij jou. Ga zelf eens na hoeveel relaties er gepasseerd zijn waar jij op het eind als compleet verwoest achterbleef. En toch stop je op een bepaald moment met achteromkijken. Het raakt je niet meer, terwijl het toen voelde als onverdoofde amputatie. Dat is volgens mij het bewijs dat jij die liefde zelf bent, anders zouden we nooit herstellen. Toch krijgen we het elke keer voor mekaar om opnieuw liefde te voelen, voor onszelf (met kop en schouders de meest duurzame manier) of voor een ander. Hoe kan dat als de liefde in de laatste amputatie is achtergebleven? Je kan het volgens mij alleen maar terugvinden als het nooit weg was. 

Als een relatie toch afgebroken wordt en we gaan door de verschillende fases van zelfvernietiging, is er altijd een moment dat we verrijzen. Dat duurt misschien iets langer dan 3 dagen en het gebeurt niet noodzakelijk op Pasen, maar we weten dat het toch gebeurt. Alleen moeten we eerst door de beerput, alles moet gevoeld worden en hoop moet volledig opgegeven zijn. In die diepste en donkerste kelder, is dat wat overblijft echte liefde. Recht van de bron. Zo is mijn ervaring in elk geval.

There is a crack in everything, that's how the light gets in.